امیرکبیر بهترین نمونه یک رئیس جمهور نظامی است

مهندس سعید پور فرهادی مدیر گروه شرکت های صادراتی GTL:

موضوع انتخاب رئیس جمهور نظامی در انتخابات، چند وقتی است که درمحافل سیاسی و اصحاب رسانه مطرح می باشد، منتقدین و موافقین رئیس جمهور نظامی هریک برحسب تعلقات حزبی و گروهی خود به این موضوع نگریسته و مواضع خود را بیان می دارند

سابقه کاندیداتوری نظامیان درایران به سال های اول انقلاب برمی گردد، در زمان حیات امام خمینی(ره) دریادارمدنی ازفرماندهان ارتش خود را نامزد اولین دوره انتخابات ریاست جمهوری ایران کرد فارغ از اینکه نتوانست آراء لازم را برای احراز ریاست جمهوری به دست بیاورد و رقابت را به بنی صدر باخت، کاندیداتوری ایشان در زمان زعامت حضرت امام(ره)  می تواند پاسخ روشنی به چالش اندیشانی باشد که امروز به مخالفت حضور نظامیان در انتخابات را به امام راحل منتسب می نمایند و پس از ایشان نظامیان دیگری نیز مانند علی شمخانی، محسن رضایی، علی لاریجانی و محمد باقر قالیباف نیز وارد عرصه انتخابات ریاست جمهوری شدند که آنها نیزدرکسب آرای مردم موفق نبودند.

شاید بتوان گفت درآن برهه زمانی دلیل عدم انتخاب رئیس جمهور نظامی، سیاست زدگی جامعه وحضورانبوه رجل سیاسی ازدوجریان عمده اصلاح طلب واصول گرا بود که هرکدام قادر بودند ازارودگاه فکری خود بخشی ازجامعه را با خود همراه نمایند. اما پس ازگذشت سالها ازدست به دست شدن چند باره قوه مجریه مابین دوطیف سیاسی وعدم کسب توفیقات در خورتوجه دولتها در حل مشکلات اقتصادی و معیشتی جامعه، نگاه عمده جامعه را از مطالبات سیاسی به سمت مطالبات اقتصادی سوق داد.

نارضایتی عمومی ازوضعیت حاکم دراعتراضات خیابانی وطرح شعاراصولگرا-اصلاح طلب دیگه تموم ماجرا متبلورگردید، درشرایط کنونی بخش عمده ای ازجامعه دلیل اصلی نابسامانی های اقتصادی را شعارزدگی دولتها و بی انظباطی های مالی و عدم انسجام رهبری در قوه مجریه قلمداد می نمایند، این همان پاشنه آشیلی نیروهای سیاسی است که دقیقا” نقطه قدرت شخصیت های با سابقه نظامی از آن برخوردارمی باشند.

واقعیت مسلم آنست که بیشترین پیشرفت جمهوری اسلامی درترازجهانی دربخش صنایع دفاعی اتفاق افتاده است، به گونه ای که بسیاری ازتحلیگران جهانی پیشرفت های این حوزه را بسیارشگفت انگیزو غیرقابل پیش بینی تفسیرمی کنند . حال سئوال اینست که اگرنظامیان توانسته اند زیرساخت های نظامی و دفاعی کشوررا بدین گونه متحول کنند ، چرا نتوانند زیرساخت های اقتصادی کشوررا دگرگون و توسعه یافته گی را برای میهن به ارمغان بیآورند.

 اینجانب بدون آنکه اصراری به حضور رئیس جمهور نظامی داشته باشم، مایل هستم ازنگاه بی طرفانه وحتی المقدورواقع بینانه به موضوع نگاه وخطاب به منتقدین محترم و ملت عزیز ایران عرض نمایم که رئیس جمهوربد، چه نظامی و چه غیرنظامی، نهایتا” یک رئیس جمهوربد است.

ازطرفی آن چیزی که برای عموم شهروندان درانتخاب رئیس جمهورآینده اهمیت دارد، اینست که کدام یک ازکاندیدها برای اداره بهینه وحل مشکلات ریزو درشت کشوردارای برنامه مدون و اجرایی بوده وبه دورازجناح بازی های رایج از تیم کارآمدی برای اجرای موثر برنامه ها برخوردارمی باشند.

مردم ایران رئیس جمهوری می خواهند که به دورازشعارهای پوپولیستی، ضمن صیانت ازعزت واقتدارملی برای ارتقاء معیشت آنها دارای افکاری پویا وکارآمد بوده و موانع پیش رو پیشرفت وجهش اقتصادی کشوررا به خوبی بشناسد و برای رفع یکایک آنها کوشا باشد.

مردم ایران مایل هستند در انتخابات ۱۴۰۰ کاندیدایی را برکرسی قوه مجریه بنشانند که بتواند با حفظ دستآوردها ومواضع اصولی کشوربرای ارتقاء همه جانبه ایران اسلامی درتراز جهانی با دنیا تامل وهمکاری سازنده و هوشمندانه ای را پی ریزی نماید.

مردم ایران رئیس جمهوری می خواهند که ضمن احترام به تمامی سلایق و نگرش های سیاسی با کاستن ازاصطکاک درعرصه سیاست داخلی که حاصلی جزء هدررفت منابع ملی ندارد، توانایی وهنربه خط کردن تمامی جناح های سیاسی کشوررا با هدف تبدیل شدن کشوربه قدرت اول اقتصادی و نظامی خاورمیانه را داشته باشد.

در اینصورت دیگرفرقی نخواهد داشت که رئیس جمهور نظامی باشد یا غیرنظامی، چراکه در سطح جهان نیز نظامیانی بودند که برای کشورشان منشاء خدمات ماندگاری گشتند و شاید بتوان بعنوان بهترین نمونه معاصرداخلی در این حوزه از امیرکبیر نام برد.

چه آنزمان که امیرکبیر قبل ازصدراعظمی بعنوان یک نظامی با درجه امیرنظام شناخته می شد وچه آنزمان که بعنوان یک نظامی سابق و سیاسمت مدار زمانه خود، پیام آور صلح و دوستی با حکومت عثمانی قرن دوازهم بوده است. امیر کبیرپس از انعقاد صلح با عثمانی ها، بعنوان پاسداراین مرزو بوم نسبت به برقراری امنیت و پایان دادن به شورشها و یاغی گری های ایران آن زمان همت گماشت ونهایتا” اصلاحات سیاسی، مالی و اقتصادی ایران نوین را رقم زد.

امیر کبیردردوره کوتاه صدرات خود موثرترین اصلاحات ونهضت مبارزه با مفاسد ورانت وابستگان حکومتی بنیان نهاد ودرادامه عمربا برکت خود اولین نظام نوین آموزشی ایران را تحت عنوان دارالفنون و سپس برای بسط افکارنو روزنامه وقایع اتفاقیه را بنیان گذاشت.